Op de hoek van mijn straat staan elke dag zo’n veertig mannen te wachten om naar bouwwerven gevoerd te worden waar ze voor luttele euro’s en zonder enige sociale bescherming zwaar werk verrichten. Aan de verkeerslichten een beetje verder: misvormde bedelaars en mensen die uit pure wanhoop flesjes parfum aan de automobilisten proberen te verpatsen. In de supermarkt zie ik een vrouw een sandwich stelen en meteen opeten. De politiestatistieken verrijken het Nederlands met een nieuw woord. Overlevingsdiefstal.

Het Rode Kruis voorspelt dat er deze winter 4.000 mensen in Brussel op straat zullen leven. En dat is enkel de zichtbare armoede. De cijfers spreken voor zich: één op vier kinderen in Brussel groeit op in armoede.

Op internetfora lees ik dat mensen steeds hardvochtiger worden. “Gooi ze buiten, de profiteurs”, en ander gescheld. Altijd makkelijk om tot dat standpunt te komen achter je computer in je goed verwarmde villa ergens ten velde.

Het Brusselse OCWM heeft onlangs een gebouw aangekocht om 400 daklozen extra op te vangen deze winter. Onmisbaar, maar ontoereikend. Brussel kampt met een hoge armoede en kan de toevloed van asielzoekers niet aan. Er is meer solidariteit nodig tussen de OCMW’s van de rijke zuidwestelijke en de arme noordoostelijke gemeentes. Nu sturen een aantal burgemeesters ‘hun’ asielzoekers al te vaak door naar de Stad Brussel. De opvang van asielzoekers is echter niet enkel de verantwoordelijkheid van de hoofdstad, maar van het ganse land. Er is dringend nood aan een federaal spreidingsplan. Vlaanderen en Wallonië moeten hun deel van de asielzoekers opvangen in plaats van op een winterse zondag in een wijde boog om ze heen te lopen. Laat ons hopen dat in de nieuwe federale regering hier snel werk van maakt.

Een belangrijke nuance wordt vaak niet gemaakt: wonen in de stad is op zich niet schadelijk voor je gezondheid, het gaat erom in wat voor stad je woont. Hoe gaat de stad om met groen, met openbare ruimte, met mobiliteit?

De universiteit van Amsterdam vergeleek de medische gegevens van 350.000 Nederlanders met de hoeveelheid groen in hun leefomgeving. Wat bleek? Van de 24 onderzochte ziektebeelden kwamen er 15 minder vaak voor in buurten met meer parken en bossen. Het onderzoek liet vooral bij geestelijke aandoeningen een aanwijsbaar verband zien. Hoe meer groen, hoe kleiner het risico om gevangene te worden van antidepressiva. Ander opvallend resultaat: als je het stedelijke groen in rekening brengt, verdwijnen de gezondheidsverschillen tussen stad en platteland.

Dat is niet verwonderlijk: parken en bossen geven de stadsmens de mogelijkheid om te joggen, te fietsen, te spelen en anderen te ontmoeten. Experimenten waarbij men aan stress lijdende mensen in contact bracht met de natuur, wijzen uit dat parken bloeddruk, stress en prikkelbaarheid verlagen, en afweer en concentratievermogen verbeteren.

Welke resultaten zouden een gelijkaardig onderzoek in Brussel opleveren? In vergelijking met andere grootsteden is het Brusselse Gewest heel groen (50 % van de oppervlakte). Maar het groen is erg ongelijk verdeeld. Veel groen in de bovenstad, weinig in de benedenstad. Vooral in de kanaalzone wonen de mensen dicht op elkaar, met amper groen als rustpunt in al die drukte.

Hoog tijd dat er werk gemaakt wordt van de aanleg van de lang beloofde parken bij Tour en Taxis en de Ninoofse poort. De plannen liggen al jaren klaar, maar de eerste boom moet nog geplant worden. De nood is hoog, maar het blijft wachten op de Brusselse variant van Park Spoor Noord (Antwerpen).

Ondanks al die onheilspellende berichten over wonen in de stad neemt de Brusselse bevolking toe. De voordelen blijken het dan toch te halen op de nadelen. Sta me toe een onderwerp te suggereren voor een nieuw onderzoek: ‘de effecten van meer dan twee uur file rijden per dag op de geestelijke gezondheid van plattelandsbewoners die elke dag naar hun werk pendelen in de stad’. Ik ben benieuwd.

Je vindt de foto’s op de facebookgroep van onze straat of op volgende website http://diksmuidebrocantedixmude.shutterfly.com/3

Barcelona heeft zijn ramblas, maar eigenlijk had Brussel vroeger ook verschillende majestueuze lanen waar de burgers kwamen om te ‘wandelen’, maar vooral om te kijken en gezien te worden. Denk maar aan de Groendreef of de Louisalaan voor de opkomst van de auto in de jaren ’50.

Vandaag mist de stad zo’n flaneerdreef. Nochtans is er een plek die smeekt om een totale make-over: de centrale lanen. Bral (Brusselse Raad voor Leefmilieu) lanceerde onlangs enkele simulaties van hoe deze lanen eruit zouden kunnen zien: als een groene, autoloze oase met veel planten en bomen. De ideale Brusselse promenade.

De Anspachlaan is een muur van auto’s die de vijfhoek in twee deelt.  Zeg nu zelf: een brede autosnelweg in het historisch hart van de stad, dat is toch niet meer van deze tijd?  De heraanleg van de centrale lanen laat al veel te lang op zich wachten. Laten we voluit kiezen voor een vernieuwing die past bij de stad van de toekomst: groene ruimtes, brede voet‐ en fietspaden, autoluwe zones.

Een eerste stap is het autovrij maken van het Beursplein en de omliggende straten. De activiteiten aan het Beursplein lijden onder het autoverkeer: het Beursgebouw staat momenteel leeg, winkels en banken trekken weg, terrasjes worden gestoord door de stadssnelweg die erlangs loopt. Ook de link tussen de historische wijk en de bruisende Dansaert en Sint‐Katelijnewijk is hierdoor zoek.

Een tweede stap is het radicaal vergroenen van de centrale lanen. Dat zal terrasjes, winkels, hotels en cafés aantrekken, waardoor de Anspachlaan een nationale en internationale aantrekkingspool kan worden. Boven de commerciële ruimtes zal het bovendien veel aangenamer wonen zijn.

De Brusselaars zijn trotse mensen. Ze verdienen een flaneerdreef om te kijken en gezien te worden.

Het is moeilijk te begrijpen dat sommige handelaars blijven geloven dat minder parkeerplaatsen automatisch minder klanten betekent. Het volstaat even te gaan luisteren bij de collega’s op de Oude Graanmarkt of de Grote Markt (allebei autovrij) om te weten dat hun restaurants en cafés floreren als nooit te voren.

De Vismarkt wordt niet autovrij, alleen ietsje minder autovriendelijk. Aan overdekte parkeertorens in de buurt is geen gebrek. Er blijft meer dan voldoende leveringszone beschikbaar. Bij mooi weer zullen de restaurants terrassen kunnen zetten. De klanten zullen zonder risico op een voetverstuiking tot aan hun zaak kunnen wandelen. Fietsers en voetgangers zullen niet langer een grote bocht rond de Vismarkt maken, maar blijven hangen bij de vele cafés en restaurants. Er wachten hen gouden tijden!

Het autovrij maken van de Grote Markt stuitte destijds op verzet. Vandaag is het een evidentie en een commercieel succes. Einstein wist het al: “Een vooroordeel is moeilijker te splitsen dan een atoom”.

Fietsen in Brussel geeft me namelijk een gevoel van absolute vrijheid. Kunnen gaan en staan waar je wil. De stad ligt aan je voeten. Op een warme zomeravond van Elsene naar het centrum zoeven, langs het Muziekinstrumentenmuseum, een beetje roekeloos, veel te snel, wind onder je rok. ’s Nachts na een vermoeiende klim met wijn in het bloed langs het fel verlichte paleis rijden, in het midden van de brede, lege boulevard, koning(in) te rijk.

Fietsen in Brussel vraagt natuurlijk wel enige fysieke inspanning. Brussel is geen vlakke stad. En zo hoort het. Je kan toch moeilijk van de hoofdstad van België verwachten dat het makkelijk te doorgronden terrein is. Om Brussel met de fiets te ontdekken moet je zweten en zwoegen. Afgewisseld met puur plezier tijdens de afdalingen. Je trapt achteloos van lelijk naar mooi, van chaos naar charmant en beseft hoe de meest uiteenlopende wijken geruisloos in elkaar overvloeien. Het hoekje om, een andere wereld in.

Het gros van het autoverkeer in Brussel wordt niet veroorzaakt door pendelaars, maar door de Brusselaars zelf. Mensen die voor de kleinste verplaatsing naar de auto grijpen, ik vat ze gewoon niet. Met de fiets ben je vaak gewoon veel sneller op je bestemming, het kost je geen cent, het is beter voor het milieu en het zorgt voor een strakkere kont.

Fietsen blijft natuurlijk een beetje gevaarlijk. Vooral voor mensen die te ijdel zijn om een helm en een fluorescerend vestje te dragen, zoals ikzelf. Bovendien blijf je, hoe voorzichtig je ook bent, voor een deel afhankelijk van de oplettendheid van de automobilisten. En die moeten nog wennen aan het groeiend aantal fietsers op de Brusselse wegen. Maar de tijden keren. Amsterdamse taferelen zijn nog veraf, maar de fietsers eisen steeds meer de plaats op in de stad die ze verdienen.

Koning auto moet onttroond worden. Brussel heeft nood aan zuurstof, aan meer fietspaden, aan autovrije zone’s. Vandaag dringen de auto’s zich een weg tot aan de Grote markt, dwars door de toeristenmasse heen. Ze moeten echter uit het centrum geweerd worden, de fiets en het openbaar vervoer vormen een waardig alternatief. Het gaat niet om automobilisten pesten: natuurlijk is het soms noodzakelijk en handig om de auto te gebruiken. Maar niet altijd, niet overal. De auto is geen levenswijze, het is een verplaatsingsmiddel als een ander. En als het net op dat vlak in gebreke blijft (je snel van punt a naar b brengen), dan is het aangewezen om uit en over te stappen naar fiets, bus, tram. Uw portemonnee, de Brusselse lucht en uw billen zullen u dankbaar zijn.

Vandaag is het bon ton geworden voor jonge vrouwen om openlijk afstand te nemen van het feminisme. Het is een vies woord geworden, oubollig, stinkend naar verbrande BH’s, hysterisch. Ik out me echter graag als feministe. Uit respect voor al die vrouwen die er gisteren voor gestreden hebben dat wij vandaag vrij zijn te doen en te laten wat we willen. Dat we baas zijn over ons lijf, onze buik en onze gedachten. We kijken graag met medelijden neer op die arme, onderdrukte moslimvrouwen. Maar vergeten dat onze gelijke rechten en onze vrijheden niet vanzelfsprekend zijn, dat we ze nog maar pas verworven hebben. In België mogen vrouwen sinds 1949 stemmen. Enkele decennia geleden dus. Verwaarloosbaar in de loop van de geschiedenis.

Feministen uit de 21ste eeuw mogen zich echter niet van doelwit vergissen. Dezelfde rechten als een man eis ik, maar zijn garderobe en testosteron mag hij houden. Ik wil op hoge hakken door de stad kunnen dwalen (en vallen over de Brusselse kasseien). Ik wil verleiden. De dag dat ik niet meer nagefloten wordt, zal ik diepongelukkig zijn. Het kan me niet schelen dat vrouwen als een seksueel actief wezen (zowel object als verleidster) worden opgevoerd in reclamefilmpjes. Je ziet er trouwens ook steeds meer lekkere mannenlijven in opduiken. Ik erger me dan weer wel aan de stereotype man-vrouw taakverdeling die je nog steeds in die filmpjes terugvindt. Vrouwen die kakelen over de deugden van hun waspoeder. Moeders achter het fornuis die lyrisch uitweiden over boter.

Op 14 oktober verscheen er in De Morgen een stukje over een peiling die Vacature had uitgevoerd over de man-vrouw verhoudingen op de werkvloer: 15 % van de hoog opgeleide mannen vindt dat vrouwen voor gelijk werk niet hetzelfde loon mogen verdienen. Ik weet dat in de praktijk vrouwen niet altijd even veel verdienen als mannen, maar ik had nooit durven denken dat het principe “gelijk loon voor gelijk werk” vandaag nog openlijk ter discussie zou staan. Er is dus wel degelijk nog werk aan de winkel. Leidinggevende functies zijn meestal in handen van mannen. Vrouwen stoten nog al te makkelijk op het “glazen plafond”. Niet omdat ze niet over de nodige kwaliteiten beschikken om door te groeien, maar omdat ze hun werk moeten combineren met een gezin, omdat veel mannen nog steeds vinden dat vrouwen vooral mooi moeten zijn en voor de rest hun mond moeten houden….

Let wel, ik voel geen alles overweldigende zusterband. Met vrouwen die zich gewillig laten opsluiten in een villa om “uitgekozen” te worden door een miljonair, heb ik hoegenaamd niets gemeen. Een belediging voor vrouwen, vind ik zulke televisieprogramma’s. Maar het is natuurlijk wel hun eigen keuze. Dat is en moet de grootse verdienste van het feminisme zijn: dat vrouwen vrijuit keuzes kunnen maken en dat onze samenleving de mogelijkheden biedt om die keuzes ten volle te kunnen verwezenlijken. Dat ze zelf kunnen beslissen of ze huisvrouw of carrièrewoman worden. Bitch of bimbo. Troela of non. Vrijuit keuzes kunnen maken blijft vandaag voor veel vrouwen een utopie, ook in België. Sociale druk, gebrek aan opleiding, godsdienstig geïnspireerde geboden en tal van andere factoren zorgen ervoor dat vrouwen niet zelf kunnen beslissen welk leven ze willen leiden.

Zelf heb ik alle kansen gekregen die ik me kon wensen en nog nooit enig betekenisvol nadeel ondervonden van mijn “vrouw zijn”. En juist daarom wil ik “feministe” zijn. Uit solidariteit. Omdat elke vrouw over dezelfde mogelijkheden zou beschikken als ik, over de vrijheid zelf keuzes te maken en zich soms te mogen vergissen…

“Ik haat Brussel: die stad is waarschijnlijk de hel voor zondaars van andere planeten”.

Nou. Die zit. Dat is gesproken. Daar woon ik dus. In de Hel. Helemaal vrijwillig. Tussen al die zondaars van andere planeten.

Wat een compliment. Immers, wat brengt je de hemel? Verveling, verkaveling, grasmachines op zondag en reglementen tegen de overlast van spelende kinderen.

Urbanus heeft gelijk: iedereen is hier van een andere planeet. Vluchtelingen uit Schilde, Maldegem, Kiev en Kivu. Op zoek naar een beter leven. En als het even kan een zondig leven. Good girls go to heaven, bad girls go to Brussels. Daarom kom je hier ook zoveel toffe madammen tegen.

Waarmee ik geenszins wil impliceren dat er in Vlaanderen niets te beleven valt, god behoede mij. Iedereen weet: planeet Vlaanderen, de hemel voor zondaars bij de hogere geestelijkheid.

Urbanus houdt van zijn erf, maar misschien moet hij het toch wat vaker verlaten. Ik neem hem graag bij de hand om een wandeling door Brussel te maken. Hij hoeft niet bang te zijn, bij deze eerste kennismaking zal ik de Marokkanen en Franstaligen vragen niet te dicht te komen. De Kongolezen zal ik verzoeken niet te luid te feesten. Misschien leert hij een stad kennen van vlees en bloed, met veel littekens en enkele open wonden, maar één en al aards leven en levendigheid.

Wat zit ik hier eigenlijk nog achter mijn computer te doen? Buiten wachten de stad en haar mensen. Tijd om op stap te gaan. Ach Urbanus, hij weet niet wat hij mist. En zachtjes zing ik: “Nee, ik hou niet van meneren met nen oogklep. Meneren met een oogklep zijn gemeen”.

Maar het Nederlands blijft mijn enige ware liefde. De enige taal die ik echt beheers, die me toelaat met haar woorden te spelen. Ik ken haar door en door, dat schept vertrouwen. Ik hou oprecht van het Nederlands, loop soms intens te genieten van haar klanken, haar subtiliteit, haar woordenschat, vaak zo juist gekozen (fluweel hoort toch gewoon met een fluisterende ‘f’en een zwoele ‘w’ in het midden). Ik vergeef haar zonder moeite haar mindere woorden.

In Parijs kon ik ongegeneerd flirten met het Frans, in Brussel is het meer een geheime minnaar. Hier is taal immers nooit onschuldig. Je bent wat je spreekt. Je kiest eerst je taal en dan pas je woorden. En je eet vooral niet openlijk van twee walletjes.

In deze stad dragen mijn twee favoriete talen een geladen verleden mee, de littekens van een harde strijd. Mijn moedertaal werd hier bespot en verdreven. Vandaag wordt het Nederlands in Brussel wel weer geduld, meer nog, het is een gegeerde taal geworden, zo blijkt uit de overvolle Nederlandstalige scholen en taalcursussen. Maar de wonden zijn nog lang niet geheeld. En af en toe scheuren ze weer open.

Maar ik weiger in hokjes te denken, voor mij geen “wij” en “zij”. Ik breng mijn avonden veel liever door aan de zijde van een Franstalige beau met hersenen en boeiende verhalen dan aan die van een bekrompen, zeurderige Vlaming. Taalvrijheid: spreken met wie je wil. Arrogante Franstaligen die mijn taal beschimpen van weerwoord dienen. Lieve woordjes fluisteren in een Nederlandstalig oor. Ik heb makkelijk praten. Beide talen zijn mij eigen: ik kan kiezen.

Toch erger ik me. Aan het schabouwelijk Nederlands in het gemeenteblad. Aan de ambtenaar die me duidelijk met tegenzin in gebrekkig Nederlands te woord staat. Aan de vrouw in de krantenwinkel die geen “goedemiddag” noch “dank u” over haar lippen krijgt. Aan het lange zoeken en niet vinden van een Nederlandstalige dokter in de buurt. Aan de zoveelste discussie met een Franstalige die “het nut” van Nederlands leren niet inziet. Aan mezelf omdat ik –uit gemakzucht- te snel overschakel op het Frans. Aan de Franstalige verwaandheid, hun kortzichtigheid. Aan Vlamingen die zich al te makkelijk wentelen in een slachtofferrol.

Nederlandstalig zijn in Brussel is immers geen lijdensweg, integendeel. We zijn een minderheid, certes, maar wel een bevoorrechte minderheid: met een gratis stadsblad, een fantastische radiozender, en vooral: een enorm rijk cultureel aanbod. Zoveel optredens, zoveel tentoonstellingen, altijd, overal, van alles en iedereen. Onze theaters voeden zich met de stad die hen omringt. Brussel en Bruxelles lopen steeds vaker in elkaar over tot een bonte mengelmoes. En zo hoort het. Theater dat als spiegel van de samenleving ogen opent en geesten verruimt. Als je je verloren voelt in deze stad, kan je altijd in een Nederlandstalig café schuilen. Ben je in een iets avontuurlijkere bui, dan verlaat je het dorp en ga je vreemd: bij de Portugezen, de Kongolezen, …

Het Frans is in Brussel de voertaal geworden, dat kan niemand ontkennen. Maar 50 % van de bevolking spreekt naast Frans nog een andere taal. Brussel is de stad van Babel geworden. De enige groep die echt bedreigd wordt in deze stad zijn de bewust ééntaligen, zij die halsstarrig hun eigen taal boven die van de ander blijven plaatsen en niet open staan voor uitwisseling, noch échange. Zij die de andere taal nog steeds als quantité négligable of als een bedreiging zien, nooit als een verrijking. Dat ze de stad mogen ontvluchten. Ze zijn Brussel niet waard.

Ik ga buiten en de kou slaat in mijn gezicht. Onmiddellijk daarna begint het te knagen. Wie ben ik om die vrouw terecht te wijzen? Is mijn handelen niet even pretentieus als het hare? De vrouw dacht vast hetzelfde als ik: “Wie denkt ze wel dat ze is, de stomme trut? Mij zomaar in een volle Hema op de vingers te tikken”.

In Brussel leven meer dan één miljoen mensen samen op 161,78 km² . Lichamen die elkaar elke dag kruisen. Af en toe wordt er een blik of een woord gewisseld. Vreemd dat het niet vaker tot een clash komt. Samenleven in een grote stad berust op honderden onuitgesproken regeltjes. Een poreus evenwicht van sociale afspraken, eigen aan elke tijd en maatschappij. Een ingenieus systeem van geven en nemen. Deze afspraken steunen op wederzijds respect. Wat als iedereen ze plots naast zich neer zou leggen? Als er geen beleefdheidswoordjes meer uitgewisseld zouden worden?

Je gooit je lege colablikje niet gewoon op straat. In een volle trein zet je je tas niet op de lege stoel naast je. Je laat mensen op de metro eerst uitstappen voor je zelf instapt. Je ruimt de drollen op die je hond op straat achterlaat. Je zegt “dank je” en “alsjeblieft”. Je staat je plaats af als een oud vrouwtje op de bus stapt. Je vormt een rij als je aan de kassa wacht.

Mijn hoogstpersoonlijke interpretatie van de sociale afspraken die onze maatschappij recht houden. De vrouw in de Hema deelt mijn mening niet. Zij hecht vast belang aan zaken die ik verwaarloosbaar acht. Misschien ergert zij zich mateloos aan mensen die “jij” zeggen tegen de winkeljuffrouw in plaats van “u”. Aan mensen die te luid spreken op restaurant. Aan het “lawaai” van spelende kinderen.

Hoe leef je samen met anderen in de stad? Mag je mensen berispen als je vindt dat ze zich egocentrisch of respectloos gedragen? Kies je voor de directe confrontatie of slik je je ergernis weg? Ben je onverschillig of juist tolerant als je niet reageert? Ik sta mezelf toe om openlijk het gedrag van een wildvreemde vrouw in vraag te stellen. Maar discussies kunnen ontsporen. Aan de kassa van de Delhaise heb ik mensen elkaar te lijf zien gaan, de ander verwijtend voor te steken. Twee gezinnen met getrokken karretjes tegen over elkaar. Iedereen overtuigd van zijn eigen gelijk.

De wereld vergaat niet als juffrouw X weigert te wachten in de rij. Maar wat als iedereen deze houding aanneemt? De wet van de sterkste aan de kassa. Nooit meer boodschappen doen zonder blauwe plekken. Op de bus zetten steeds meer mensen ostentatief hun tas op de lege plek naast hen. Je weet maar nooit wie er naast je komt zitten.

Ik beken. Ik ben een preektrees. Samenleven in een stad steunt op respect voor je medebewoner. Als mensen –in mijn ogen- fundamentele sociale afspraken negeren, reageer ik. Vanuit een buikgevoel. Zwijgen vind ik dan net iets te makkelijk. Ik ben er dus ergens van overtuigd dat mijn visie op samenleven in de stad “beter” is dan die van de vrouw in de Hema. Dat het moreel gerechtvaardigd is je te ergeren aan mensen die niet in de rij gaan staan, maar verwerpelijk om je druk te maken in het ‘lawaai’ van spelende kinderen.

Politiek engagement houdt in dat je meent keuzes te kunnen maken die het leven van anderen beïnvloeden. Dat je het beter weet. Maar ik mag hopen dat op tijd en stond de twijfel bikkelhard blijft toeslaan. Niemand zo blind als hij die overtuigd is van zijn grote gelijk.